قوله : لتعيّنه شرعا : ضمير مجرورى در [ لتعيّنه ] بصوم عود مىكند قوله : الّا ما استثنى : يعنى مگر ايّامى كه روزه‌اش يا حرامست همچون عيد فطر و قربان و يا مكروه است نظير روز عاشوراء . قوله : و هو حسن : ضمير [ هو ] به الحاق مطلق مندوب بصوم رمضان راجعست . متن : و إنما يكتفي في شهر رمضان بعدم تعيينه به شرط ألا يعين غيره ، و إلا بطل فيهما على الأقوى ، لعدم نية المطلوب شرعا ، و عدم وقوع غيره فيه ، هذا مع العلم ، أما مع الجهل به كصوم آخر شعبان بنية الندب ، أو النسيان فيقع عن شهر رمضان . شرح فارسى : شارح ( ره ) مىفرماين : اينكه گفته شد در روزه ماه مبارك رمضان تنها نيّت قربت كافيست و محتاج به قصد تعيين نميباشد در صورتى است كه غير رمضان را در اين ماه نيّت نكند چه آنكه در اين صورت نه روزه رمضان واقع مىشود و نه روزه منوىّ . امّا عدم وقوع رمضان بخاطر اينست كه آن را قصد نكرده . و عدم وقوع و بطلان منوىّ به جهت اين است كه غير روزه رمضان در اين ماه واقع نمىشود و اين زمان قابليّت ظرفيّت براى غير رمضان را ندارد و سپس مىفرماين : حكمى كه گذشت در صورتى است كه شخص علم برمضان را داشته و معذلك روزه ديگر را قصد كند . امّا اگر به آن جهل داشته باشد مانند روزى كه مردّد است بين آخر شعبان و اوّل رمضان و به قصد روزه مستحبّى امساك نمود و سپس معلوم